Colin, Antoine, Laurent, Thomas en Richard gingen op ontdekkingstocht in de ondergrondse wereld door het trou d'Haquin in Lustin te verkennen.
Aangekomen om 10u30 in de gemeente Lustin nabij Namen, was het op een parking midden op het platteland dat we onze gidsen Serge en Sophie en onze begeleiders ontmoetten. De tijd om kennis te maken, ons uit te rusten en onze uitrusting te nemen, waren Sophie en Marc al onderweg om de sectie in te richten. We kwamen rond 11u30 aan bij de ingang van het gat, het was tijd om in de schoot van de aarde af te dalen. In een paar minuten bevonden we ons in de duisternis van het beroemde "trou d'Haquin". De deur werd achter ons gesloten om nieuwsgierigen te beletten de grot binnen te dringen tijdens ons bezoek.
De afdaling in de schoot van de aarde
Met onze hoofdlampen aan en bevestigd aan onze helmen, begonnen we aan onze afdaling langs de loop van de beek via de galerij van de trompet en de galerij van de dakvensters. Een reeks rappels volgde om de zaal van de waterval te bereiken, met als achtergrondgeluid het voortdurende en krachtige geruisel van de waterloop die zich een weg baant door het Fresnisch kalksteen waardoorheen we reizen. Deze eerste etappe gaf ons al een prachtig beeld van de verborgen schoonheid in onze ondergrond, maar het bezoek was nog niet voorbij. De tijd om de laatste speleologen de waterval te zien afdalen, wat vleermuizen aan het plafond te tellen, en we vervolgden onze weg. We kwamen langs "de schildwacht", een indrukwekkende stalagmiet in een hoek van de zaal. Een door onze pioniers geïnstalleerde leidlijn liet ons toe de "wachtzaal" te bereiken, waar we onze descendeurs en onze lussen neerzetten om lichter verder te gaan en vooral om niet gehinderd te worden in de smalle passages die ons te wachten stonden. Over smalle gangen gesproken, het was via de beroemde passage van de "brievenbus" dat we op dat moment moesten passeren.
De geneugten van de speleologie
Aangekomen voor een gat met een vrij bijzondere vorm, zei onze gids ons het volgende: "Je zult er hoofd eerst in moeten. Kruipen terwijl je je zo ver mogelijk vooruitwringt over een verticale richel, en dan je zo goed en zo kwaad als het gaat omdraaien om de voeten eerst te laten gaan en je benen in deze verticale spleet te laten zakken, terwijl je je zo goed mogelijk vasthoudt om niet te vallen. En daarna moet je je laten glijden als op een toboggan." Uiteraard was het pas wanneer we ons alleen in die passage bevonden dat we zijn uitleg duidelijk konden begrijpen. Ademen, ontspannen en de worm uithangen, dat is de sleutel tot smalle passages. We namen even de tijd in de grote middernachtzaal om een koekje te knabbelen, een groepsfoto te maken, de omgeving wat te verkennen en gewoon te genieten van het feit dat we ons op ongeveer 50 meter onder de grond bevonden, afgesneden van de rest van de wereld. Voor de terugtocht volgden we de galerij van de blokken om een 8-vormige verkenning uit te voeren en niet dezelfde plaatsen opnieuw te doorkruisen. Het zou jammer zijn geweest de kleiafzettingen, de calcietbrug, andere zalen in alle denkbare vormen, watervallen en zelfs een gevlekte salamander te missen. Terug in de wachtzaal haalden we het materiaal op dat we er wat eerder hadden achtergelaten. Vervolgens begaven we ons naar de tunnelzaal om de "grote puinhelling" te bereiken. Een trapachtige klim door grote rotsblokken om de ingang van de grot te bereiken.
Een geweldige ervaring
Het kostte ons ongeveer 4 uur om een mooi deel van de grot van fond d'Hestroy te verkennen. Dit bezoek was voor sommigen in het team een inleiding tot de speleologie, een geologische ontdekking van ons grondgebied, een kennismaking met de duisternis en de grenzen van de beweeglijkheid van ons lichaam, een kans om door de modder te kruipen, wat foto's te nemen, of een avontuur aan de uithoeken van de aarde met een geweldige groep. Kortom, deze dag was gevuld met ontdekkingen en bezorgde ons schitterende momenten terwijl het buiten grijs was.
Verkenning van het trou d'Haquin in Lustin