Brusselse klimmers weten maar al te goed dat de klimkeuzes in onze goede oude hoofdstad vaak beperkt zijn tot de verschillende bestaande zalen. En toch bestaat er een plek waar je de geneugten van het Blokken midden in de stad kunt ontdekken: de Pont du Diable.
Bij 38°C geniet ik liever van een mojito
Voor goede prestaties is er geen geheim. Je moet trainen, trainen en nog eens trainen. Je moet goed eten en ook weten wanneer je moet rusten. Maar dat is nog niet alles! De omstandigheden moeten ook goed zijn. Als het een beetje te warm is, een beetje te vochtig, dan zijn de slopers onhoudbaar en glippen de listjes weg. Voeg daar een hittegolf aan toe die we sinds 1949 niet meer hebben meegemaakt, en klimmen is een sport die we maar beter kunnen vergeten.
Nee, maar eerlijk gezegd, bij 38°C geniet ik liever van een Mojito dan mezelf op te sluiten in een boordevol boulder-gym met luie airconditioning. Want ja, als je in Brussel woont en je agenda het niet toelaat om naar koelere oorden te vertrekken om je hoofd vol onvergetelijke herinneringen te vullen en je huid te slijten op wat kasseiachtig zandsteen of graniet, dan hebben wij Brusselse klimmers geen andere keuze dan te stikken in de magnesiumrijke lucht van de klimzalen.
The place to climb
En toch, midden in onze hoofdstad, bestaat er een klein paradijsje voor zowel gevorderde als ervaren klimmers. Het is er het hele jaar door fris en droog, en ook al zie je de lucht niet als je omhoogkijkt, je bent toch buiten. Het is een klein bruggetje gelegen in het Woluwpark. De sfeer is intiem en de omstandigheden altijd top! Dit kleine paradijsje draagt zijn naam terecht: De Pont du Diable.
Het is de ideale plek om de hele zomer fris te klimmen, maar pas op! Het gewelf van dit kleine bruggetje is bedekt met spuitbeton dat een grijpkwaliteit geeft die in je vingers prikt. Met andere woorden: de huid slijt snel, maar je kunt de hoeveelheid haakbare listjes, kleine knijpgrepen en verweven inverses waarderen die een verrassende stijl bieden, maar altijd van hoog niveau. Er is voor elk wat wils.
Copyright @Marin Gatellier
Onder de brug staan twee mooie lijnen tegenover elkaar. De 'makkelijkste' in 7B kruist de brug vlak boven de grond en stopt ter hoogte van een gat in de wand. De integraal, tot het andere uiteinde, situeert zich tussen 7C en 8A. Aan de andere kant tilt een lange traverse over de volledige breedte van het bouwwerk het niveau nog verder op: 8B. Er is ook genoeg om op te warmen; aan weerszijden van de twee traverses zijn grote stenen blokken voorzien van kleine routes in de 5 en 6.
Weliswaar is de hoeveelheid routes niet het sterkste punt van deze beschutte plek, maar vergis je niet: je zult heel wat pogingen nodig hebben om dit stuk steen te bedwingen. Elke traverse heeft zijn eigen universum en biedt elk een verrassende hoeveelheid methodes en mogelijkheden. Na meerdere jaren, zomer en winter, in dit donkere hoekje, het borstelwerk op onpatineerbare grepen, heb ik het nog steeds niet uitgespeeld. Kortom, om je niveau en vastberadenheid te verhogen, is de Pont du Diable "the place to climb" de hele zomer, maar ook de rest van het jaar, voor de minder kouwelijken.
De grenzen van je progressie doorbreken
Om mijn training een boost te geven, aarzel ik niet om mijn paar MaxGrip trekkrachtgrepen te hangen in mijn trappenhuis en overal waar ze bevestigd kunnen worden. Ze bieden verschillende soorten grepen. Van het kleine listje tot de bak, met de knijpgreep ertussenin, er is voor elk niveau iets om aan te trekken. Een ander onmisbaar hulpmiddel voor thuistraining: de hangboards Beastmaker-1000 en 2000. De ene is geschikt voor een gematigd niveau (Beastmaker-1000), met veel listjes, tweevingers en twee grote bakken; de andere (Beastmaker-2000) is perfect voor een goede versterking van de vingers en onderarmen. Hij heeft geen bakken, maar in plaats daarvan twee paar vervelende, onhoudbare slopers die een intense trainingstoewijding vereisen. Ze beschikken beide over een smartphone-app voor trainingen op elk niveau. Zo heeft een Brusselse klimmer, gevangen in zijn stedelijke agenda, alle middelen om de grenzen van zijn progressie te doorbreken.
De schoonheid in het accepteren van mislukking
Is dat niet een beetje too much, zou je kunnen vragen? Ja inderdaad, het is veel, maar ik ben een voorstander van intensieve training die de grenzen van de inspanning en dus het niveau altijd verlegt. Door je lichaam te respecteren, de rustperiodes in acht te nemen, een evenwichtige voeding aan te houden en meer te drinken dan nodig, is het lichaam tot veel in staat. De enige rem is de mentale gesteldheid. Een ijzersterk mentaal wordt gedreven door passie, die voor mij voortkomt uit schoonheid. Het kan een glimlach opwekken, maar ik zie schoonheid in het overstijgen van jezelf en het ontdekken van het onbekende. Ik zie schoonheid in de kwaliteit van de beweging en de lichamelijke expressie tijdens een beklimming. Ik zie schoonheid in het accepteren van mislukking, maar ook in de vreugde die de klimmer overspoelt bij het passeren van de crux, na tientallen pogingen. Wel, dáár schuilt mijn motivatie.
Dit kleine Pont du Diable ziet er niet spectaculair uit; een beetje somber in de winter en ietwat benauwd vergeleken met de arrogantie van een goed uitgeruste zaal, maar in hem schuilt het geheim van een spiegel die slechts één grens kent: jouw eigen spiegelbeeld.
The place to climb