Voor ons was het doel eenvoudig: onze voeten zetten op die berg waarover zoveel verteld werd; genieten van de natuur en herontdekken wat een indrukwekkend bergmassief is. Daarvoor hadden we heel hard gedroomd; en uiteindelijk sliepen we weinig.
We vertrokken eind september en waren van plan begin oktober te eindigen. In totaal twee weken. In onze rugzakken enkel het noodzakelijke, zodat onze gelukkige en trotse lichamen zich volledig konden ontplooien en zich af en toe konden wanen als steenbokken. Bij het verlaten van Brussel werden onze neusgaten meteen overweldigd door de geuren van de maquis en de Laricio-dennen. We waren opgelucht eindelijk weer vrij te kunnen ademen. We nemen een bus, bellen wat, dan een pick-up die slingert als een boot, links en rechts, en heel langzaam omhoog. Eindelijk stopt het voertuig. De vrijheid is van ons. Onze zolen beginnen warm te lopen wanneer we ons bij de eerste helling bijna verticaal terugvinden. In een flits van gedachten, een blik, een woord: wat een land!
Conca – I Paliri
De beklimmingen volgen elkaar op om ons naar het eerste raam te brengen dat uitkijkt over de zee en de bergen. Daar groeten we een vrouw die ons vertelt dat ze op haar man wacht voor de laatste afdaling, na de noord-zuidroute. Een mooi geschenk. Wij gaan verder. Het is onze eerste dag. We hebben vuur in onze benen, we lopen zo snel als de taxi's van Brussel, de opwinding is volop aanwezig. We begrijpen dat de GR20 een bewegende slang is die we zullen moeten temmen. De refuge d'I Paliri wacht op ons. Eenmaal onze plek ingenomen, zitten we neer met een biertje en laten we onze benen ontspannen. De volgende dag gaan we naar de refuge d'Asinau. We hebben gehoord dat onze tentburen om 5u30 opstaan; wij zullen hetzelfde doen.
I Paliri - Asinau
We volgen de keien, de dennen, de muurhagedissen en, bovenal, de rode en witte markeringen; we klimmen op en af, passeren een granieten poort met grote rotsblokken, en dan de naalden van Bavella, die elke klimmer zou doen dromen. We verdwalen even voor we onze weg terugvinden en eindigen met een mooie beklimming naar de refuge d'Asinau.
Asinau – I Croci
Vanuit Asinau hadden we gepland naar de refuge d'Usciolu te gaan. We weten al dat we 's ochtends 500 m hoogteverschil rauwelings moeten verteren. We kijken elkaar aan en gaan ervoor. Die ochtend is de hemel gevuld met een dikke mist die me een beetje doet denken aan de roodbruine kleur van een goede vol-au-vent. We hebben het beklommen. Moet gezegd worden dat het zo verticaal was dat ik het een kleine cotering van 3a had kunnen geven. We kwamen boven de col; de wind verfristte ons in één klap, we hadden het warm dus dat kwam goed uit. De alpiene variant die we zouden nemen, was echter te gevaarlijk. De wind begon aan ons te blazen. Vergezeld van zijn vriendin de regen, die beruchte motregen waar we thuis zo aan gewend zijn. Ik heb nog nooit zo snel in de bergen gewandeld, de eerste bergerie was welkom, en dat was die van I Croci, erg comfortabel, met een grote tafel en vele mensen zoals wij, doorweekt tot op de botten. We konden die dag niet verder. Het weer zette ons aan tot koffie drinken, dan wijn, kaas eten, dan worst. We moesten een hele wandeldag laten voorbijgaan.
I Croci – Bocca Di Verde
De volgende dag, vertrek om 7u00. Die dag hadden we gepland I Croci - Bocca di Verde te doen. Met andere woorden, de langste bergetappe van mijn leven. Iets meer dan 30 km met 2000 m positief hoogteverschil en 2000 m negatief hoogteverschil. Er waren zoveel op- en afdalingen dat ik de doorkruiste landschappen door elkaar haal. Maar altijd aan de ene kant de zee, aan de andere kant het graniet; een kwartslag en het dennenbos. Bocca di Verde was op zich een verovering, maar na een goede warme douche, een goed stuk schapenkaas en een glas rood, vinden we gemakkelijk onze glimlach terug.
Bocca Di Verde - Vizzavona
We zijn aan de derde dag toe, we hadden gepland van Bocca di Verde naar Vizzavona te gaan. We warmen onze benen een beetje op door een kleine omweg te maken. En we zijn weer op het goede pad, het bos volgt het mineraal opnieuw op, maar het wordt elke dag mooier. Na een lange wandeldag zijn we in Vizzavona, het centrale punt van de GR20. Er is een treinstation, twee restaurants, een kruidenierswinkel, een camping en twee gîtes. Het lijkt op beschaving. We maken gebruik van de gelegenheid om worst en kaas te kopen, wat brood om de eentonigheid van de gevriesdroogde maaltijden te doorbreken. We eten een goed bord in het restaurant, gevolgd door enkele Pietra en glazen mirte. We moeten gaan, niet wandelen, maar slapen. Moet gezegd dat je van een slaapje met mirte heerlijk droomt. Fris, het is fris deze ochtend, we stappen het noordelijke deel in, het doel van vandaag: Vizzavona-Onda.
Vizzavona – Onda
Al een paar dagen wordt ons de lof gezongen van de lasagne van de refuge de l'Onda, dus – omdat we er erg graag een portie van willen – vertrekken we vroeg en wandelen we in een goed tempo, voor de verandering niet. We zijn langs een mooie bergerie gepasseerd, hebben de paden van de GR Mare a Mare gekruist en een mooie rij grote rotsblokken beklommen. Als we de refuge de l'Onda in zicht krijgen, rest er nog een lange afdaling vol stof en steen. We eindigen onze etappe vrij vroeg, wat ons de tijd geeft om aperitief te drinken, onze was te doen, een koude douche te nemen en de volgende noordelijke etappes te bespreken. De avond valt zacht en brengt de frissheid mee, maar we worden snel opgewarmd door de beroemde lasagne met brocciu van l'Onda, bereid met al het vakmanschap van de vrouw van Jean d'O. Ze is heerlijk goed. Een klein glas rood en dan de kaas als dessert. Zodra de kaas op is, brengt Jean d'O ons een plastic fles, met daarin een ondefinieerbare vloeistof van een oranje kleur. "Tja, we gaan eens proeven." Wat een smaak, het is zelfgemaakte eau-de-vie van clementine. Op dat moment heb ik het niet meer koud. We kruipen in onze slaapzakken, morgen is de etappe Onda – Manganu.
Onda - Manganu
Bij het ontwaken is de grond doorweekt. Het heeft deze nacht geregend. We dalen af in de bossen, een lange afdaling, om daarna alles wat we afgedaald zijn weer op te klimmen, dat is de GR20. Deze dag zal een steenarend ons op 10 m overvliegen. Het bezorgt een enorme rilling om je op dezelfde hoogte te bevinden als deze roofvogel. Het plantaardige maakt plaats voor het minerale, maar niet helemaal. We ontdekken koeien die grazen op de beroemde pozzine, typisch voor de Corsicaanse bergplateaus. We lopen ook langs een gedenkplaat ter nagedachtenis aan een Savoyaard die tijdens een skitocht in de winter om het leven is gekomen. Arvi kameraad. De dag was mooi ondanks de natte grond, we zijn in de refuge de Manganu, we hadden al lang niet zoveel mensen gezien. Zij wandelen noord-zuid en wij zuid-noord. Er wordt luid gesproken, heel luid. Dan 's nachts wordt er luid gesnurkt, heel luid. Morgen Manganu – Tighettu.
Manganu - Tighettu
Vandaag is de zon er niet; er hangt een mist die elke bergbewoner doet verbleken. Dus we wachten. 7u00, 8u00, 8u30; we kunnen gaan, er is een opening. Het is de meest ongelooflijke etappe. We dalen af van een vijandige en taaie berg, om ons terug te vinden in een landschap gelijkend op de Schotse Highlands. Door dit plateau, waar het pad moeilijk te onderscheiden is in de mist, wisselen bergeries en meren van zeldzame schoonheid elkaar af. Opnieuw duiken we de dennenbossen in, waar een lange, bijna vlakke route ons leidt naar het skistation Castel de Vergio, waar we stoppen om een hapje te eten en een dutje te doen. Na ons goed te hebben gevoed, gaat de weg verder om uiteindelijk aan te komen bij een enorme eindbeklimming die ons naar de refuge de Tighettu brengt, gelegen op 2000 m tegenover de ingang van de beroemde Cirque de la Solitude. Vanavond is de hemel bewolkt. Na ons geïnstalleerd te hebben, drinken we een pastis met de beheerder van de refuge, die ons een prachtige mouflon toont, vlak voor onze ogen, op enkele meters afstand. Na een pastis, dan twee, dan drie, vier, vijf en de rest, moet je je eerlijk gezegd neerleggen bij de feiten: we kunnen niet verder gaan. De beheerder van de refuge kondigt drie dagen onweer aan. We hebben geen tijd om boven te wachten. Dus gaan we nog een pastis nemen, dan twee, dan drie...
Het einde van de reis
Het ontwaken is super moeilijk, niet vanwege de pastis, maar omdat het voorbij is. Een laatste blik op de lucht, die veel zegt over wat komen gaat. We zullen echt moeten afdalen. Bij het verlaten van de refuge trekt een bord mijn aandacht, het is het bord dat de Cirque de la Solitude aanduidt, gesloten. Een kleine gedachte gaat uit naar de mensen die er zijn achtergebleven. Mijn overtuiging blijft altijd dezelfde: de berg beslist en we gaan de berg op om terug te keren en erover te kunnen praten. We hebben de tijd genomen om er te leven, te lachen en te zingen, we moeten terugkeren naar een zekere realiteit. Wat is dat moeilijk. Ik zal nooit het graniet vergeten, het kalksteen, de schist, de den, de duizelingwekkende afdalingen, de steenarenden, de wind, de regen, de bergeries, de lasagne van de refuge de l'Onda, de dikke mist, het rood en het wit, de stenen die onder onze voeten wegschuiven, de worst, de hooggelegen meren, de stenen poorten, de goede reisgenoten, mijn zweet, het stof, de zachtheid van de bevoorrechte momenten met de natuur, dit doorkruiste eiland, waar soms de hemel samenvloeit met de zee, en de stenen met de mensen.
De GR20 door Alex van het team Lecomte